maandag 29 oktober 2012

besluit genomen

Eigenlijk hebben we toch de beslissing genomen om poes maar mee te nemen naar de camping en daarom heeft Jaap  meteen de koe bij de hoorns gevat of beter gezegd Klaas bij zijn kladden gegrepen en in de reisbox gepropt voor een bezoek aan de dierenarts. Dat ging niet heel erg gemakkelijk want Klaas voelde er niets voor om in dat kooitje te zitten maar het is toch gelukt.
We waren er allebei een beetje beducht op hoe hij zich bij de dierenarts zou gedragen omdat het af en toe een kat met kuren is, hoewel dat steeds minder wordt.
Klaas heeft zich echter keurig gedragen (Jaap w.s. ook wel hoor). Hij is voorzien van alle prikken, een chip, een paspoort en is verder gezond bevonden. De dierenarts bevestigde ons vermoeden dat hij ongeveer een jaar of twee zal zijn en inderdaad een "jeweetwel"kater.
En volgens Jaap is er gezegd dat het een slanke kat is hmmhmm.

Enfin, op naar het volgende avontuur:  over twee weken kat mee terug naar de camping

          à la prochaine,  Trijnie



zondag 28 oktober 2012

Klaas en Berlijn

Nee, niet Klaas in Berlijn hoor maar iets over Klaas en iets over Berlijn.

Klaas slaapt 's nachts als een blok op ons voeteneind. Hoe vaak we ook draaien 't maakt hem niets uit, hij blijft liggen maar klokslag 7 uur wordt hij wakker en wil acuut eten. 
Toen was ineens vanmorgen alles anders: dat stel op bed, met maar twee poten om te lopen en  de onhebbelijkheid om voor het eten op gediend wordt nog allemaal kleren aan te moeten trekken, bleef wel een uur langer liggen. Het was al licht buiten toen er nog steeds geen voer in de bak lag.
Het enige dat er voor hem opzat was een uur lang donderjagen en spoken  om het er goed in te wrijven dat dit geen manier van doen was. Hij had er geen boodschap aan dat het nu wintertijd was. Etenstijd is etenstijd.
Vervolgens is hij de hele ochtend van slag want hij blijft maar  bij zijn etensbak staan miauwen.
Over het algemeen is het een goed aangepaste kater geworden sinds hij bij ons in huis is. Zolang zijn baas maar binnen blijft is er ook van hem uit geen enkele behoefte om naar buiten te willen. Echter zodra Jaap naar buiten gaat blijft hij voor de deur staan jammeren, dan wil hij mee helpen in de tuin.
Vroeger hebben wij ooit een kat gehad die meeliep als ik de hond uitliet. Wanneer ik boodschappen ging doen gebeurde het wel, als ik niet goed opgelet had, dat ik halverwege terug moest om diezelfde kat terug naar huis te brengen alvorens ik de (drukke) Utrechtseweg overstak.

Enfin, Xavier heeft gevraagd of wij in november weer op de camping kunnen passen en ik weet even nog niet wat we met Klaas doen. Thuis blijven en iemand regelen die hem wat aandacht en eten geeft of moeten we hem toch mee nemen. 
Gezien zijn aanhankelijkheid zou ik bijna zeggen meenemen maar wat als we dan terug gaan en hij is nergens te vinden.
Nou ja met andere woorden, ik ben er nog niet uit.

En dan nu Berlijn
Ons bezoek, in mei, verliep niet geheel zonder problemen maar daarmee is onze belangstelling voor deze stad niet afgenomen. We zijn dan ook van plan om het zeker nog een keer over te doen. 
Nu las ik op de blog van een Nederlandse, wonend in Berlijn, dat in oktober tijdens het 'festival of lights'  prachtige lichtshows en verlichte gebouwen te bewonderen zijn. 
Helaas zijn we voor dit jaar te laat dus ik zet het alvast in de agenda van volgend  jaar
Wil wel met eigen ogen zien hoe  de Berliner Dom met de Fernsehturm er gekleurd bij staan.

Het linker plaatje op deze foto is van mij en het rechter is tijdens het festival genomen.

En de Brandenburger Tor niet te vergeten.
Hieronder is een filmpje van You Tube te bekijken.



       
          à la prochaine,  Trijnie

vrijdag 26 oktober 2012

PGGM rectificatie

Kunnen jullie je nog herinneren wat ik hier op het blog geschreven heb over  de PGGM. 
Het leek erop dat het pensioengeld dat de afgelopen vier jaar ingehouden werd van mijn 'kleine' salaris als oproepkracht, in de grote pot zou verdwijnen en dat ik daar straks na mijn 65e niets van terug zou zien.
Kort geleden heb ik een overzicht gekregen waarop stond dat in 2011 mijn pensioenopbouw  €62 bedroeg. Ineens kon ik ook weer inloggen bij 'mijn Pfz' om  het overzicht te bekijken.  Dat kon daarvoor niet omdat ik zogenaamd met vervroegd pensioen ben. 
En wat blijkt? In 2010 was de opbouw €66,  in 2011 dus zoals gezegd €62,  de tweede helft van 2008 en heel 2009 hebben ze maar overgeslagen. Een kniesoor die daar op let.
Kortom, er is blijkbaar toch iets in gang gezet. Al kan ik van die €120 per jaar die ik straks erbij ga krijgen misschien tegen die tijd niet eens meer een brood kopen  maar daar kan de PGGM niets aan doen.  Het ging mij om het principe.

Rest mij nog een mededeling voor geïnteresseerden: In dit mooie grote ( nieuwe ) gebouw,  in de prachtige landelijke omgeving van de Kroost, zijn kantoorunits te huur!!!
De groei-verwachting ( in het personeelsbestand ) was ook hier misschien iets te optimistisch. 



          à la prochaine,  Trijnie


dinsdag 23 oktober 2012

herfstrondje

Héél veel paddestoelen, een eenzame kever die dekking zoekt voor de winter en les feuilles mortes die opgloeien in de zon.



          à la prochaine,  Trijnie

maandag 22 oktober 2012

lazy monday afternoon

Jaap kreeg een verlate uitnodiging om ergens een visje te gaan eten ter gelegenheid van het ingaan van zijn pensioen. Ik mocht ook mee. En wat deze gastheer bedoelde met een visje eten is niet ergens een harinkje of een bakje kibbeling verorberen.
Nee, over een flinke zeetong die goed moet zwemmen in een lekkere wijn heeft hij het dan.
Omdat het een lunch betrof kon je het best terecht bij Van der Valk. Zo zaten wij op maandagmiddag om 12 uur in de Biltsche Hoek voor een heerlijk visje en een even heerlijk wijntje en enkele uren later stapten wij, volkomen ongeschikt om ook nog maar iets te ondernemen, weer naar buiten. Om daarna lui te genieten van deze prachtige, bijna zomerse, herfst-namiddag.

          à la prochaine,  Trijnie

zondag 21 oktober 2012

keek op de week

De afgelopen week ben ik weer eens lekker bezig geweest in Valckenbosch en daarom geen tijd, geen puf en geen inspiratie voor een blogje.
Gelukkig dat Jaap niet de deur uit hoefde en zorgde voor de boodschappen en het koken zodat ik verder  niets meer had te doen want de regelmaat van elke dag weer naar je werk moeten gaan is best vermoeiend! Maar het was leuk om te doen, ik had er ook echt zin in, en nu is het alweer klaar.

Gisteren hebben we voor de eerste keer geoefend met oppassen op Mika.

Dit kwam nogal plotseling en ik had nog geen box in huis. Daarom op zolder de babymand opgezocht. Snel de bekleding en het matrasje gewassen en hij kan zo weer dienst doen.

Vader en zoon. Wie is nu wie?



En nog een plaatje "vroeger en nu",

moeder en (klein)zoon.










Verder heb ik niets te melden voorlopig (dat komt vast wel weer snel).


          à la prochaine,  Trijnie


zondag 14 oktober 2012

weekend

Het was weer een nat en herfstig weekend. Zondag zijn we tussen de buien door toch nog even naar Landgoed Beerschoten gefietst. Daar was een patchwork tentoonstelling. En zo'n tentoonstelling (bijna) naast de deur kon ik niet aan me voorbij laten gaan.


Gelukkig was het een poosje droog zodat ook de mannelijke gasten en de kinderen konden genieten van een speeltje. Een echt werkende stoomtrein.



En nu weer lekker , met een crisiswanten-breiwerkje, bij de kachel via You Tube kijken naar de poging van meneer Felix Baumgartner om met een vrije val vanaf +/_ 40 kilometer hoogte weer levend op aarde aan te komen (als jullie dit lezen is het waarschijnlijk al bekend hoe het afgelopen is met deze meneer). Op de hoogte waar hij zich op dit moment bevindt is het -47 graden en het is zelfs al -80 graden geweest.

Ieder zijn eigen hobby.

          à la prochaine,  Trijnie


zaterdag 13 oktober 2012

crisiswanten

Crisiswanten???

Ja, er was niet genoeg wol meer om de vingers ook te breien!!

Maar ze zijn reuze praktisch . Ik hoef mijn wanten niet uit te doen als ik mijn fototoestel wil gebruiken bijvoorbeeld.

Jaap wil ook een paar, dan kan hij namelijk met wanten aan een shaggie draaien (eigenlijk zou ik ze dus niet moeten breien maar ik denk niet dat dat helpt). Handig tijdens zijn fietstochten.


         à la prochaine,  Trijnie


dinsdag 9 oktober 2012

Belgen

Na ons bezoek aan Huis Doorn is Jaap begonnen met lezen van alles wat er in onze bibliotheek staat over de eerste wereldoorlog en alles wat er daarna uit voortvloeide.
In verband hiermee maakten we vandaag een fietstocht naar het Belgenmonument. Ik had er nog nooit van gehoord en het staat toch slechts op 12 km fietsafstand van ons huis.
Dit monument is  door België geschonken als herinnering aan de opvang van Belgische burgers en militairen tijdens die oorlog. 

Dat dit voor de vluchtelingen nou niet bepaald een pretje was mag uit het volgende blijken: 
De militairen werden in eerste instantie overgebracht naar kazernes, bijv. de Juliana van Stolbergkazerne in Amersfoort, waar op 13 oktober 1914 in totaal 16.500 militairen waren ondergebracht (terwijl de kazerne bestemd was voor slechts 4.000 man). De Belgische officieren werden in pensions e.d. ondergebracht; zij genoten een zekere bewegingsvrijheid en konden vaak hun familie laten overkomen maar de huisvesting van de soldaten was een groot probleem. Daarom liet de Minister van Oorlog al spoedig speciale interneringskampen bouwen.
Een groot interneringskamp werd bij Zeist uit de grond gestampt, op grondgebied van de gemeente Soest. Het eerst kamp daar werd op 3 november 1914 in gebruik genomen. het bestond uit 26 barakken. In elke barak konden 250 mannen terecht. Om het kamp werd een omheining van prikkeldraad gezet. het werd zwaar bewaakt en de levensomstandigheden waren zeer slecht. In een tweede kamp werden enige tijd later nog eens 6.000 man gehuisvest.
De barakken werden niet verwarmd . Om overlast door ratten te bestrijden werd voor elke dode rat een beloning uitgeloofd van tweeënhalve cent. Dat was een goede aanvulling op de vergoeding van tien cent per dag die de soldaten kregen.
Op 2 december 1914 brak er in het kamp Zeist een opstand uit. Tijdens de gevechten vielen er acht doden en achttien gewonden. Toen het nieuws over deze opstand bekend werd, ging er een golf van verontwaardiging door Nederland en werd de verantwoordelijke minister gedwongen de kampen te reorganiseren en het regime te humaniseren. Zo kregen, mede in verband met een tekort aan arbeidskrachten ten gevolge van de mobilisatie, van 1915 steeds meer Belgische soldaten toestemming om buiten het kamp te werken.

Er is dus niets nieuws onder de zon.

Na deze serieuze overdenking zijn we Amersfoort in gereden. We aten een zakje friet die ons bijkans uit de mond gekeken werd door deze snaak die zelfs op je tafeltje ging zitten om je aan te staren.


Ik had ooit eens een stadswandeling door Amersfoort gedaan en de stad deed me wel iets denken aan Brugge. Heel mooi maar Jaap geloofde het eigenlijk niet zo (kwam nooit verder dan het station) maar nu heeft hij het met eigen ogen gezien. We hebben nog even rond gefietst maar een volgende keer zullen we de stad uitgebreider bekijken.



         à la prochaine,  Trijnie


zondag 7 oktober 2012

sorry, als ik jullie verveel

Als ik jullie verveel sla je dit blog-verhaal maar een keer over. Maar het is nu eenmaal zo dat waar het hart vol van is daar loopt de pen van over.


Yves Duteil schreef dit mooie lied:

Prendre un enfant par la main pour l'emmener vers demain
Pour lui donner la confiance en son pas.
Prendre un enfant pour un roi.
Prendre un enfant dans ses bras

et pour la première fois
Sécher ses larmes en étouffant de joie.
Prendre un enfant dans ses bras.

De vertaling is ongeveer zo:
Neem een ​​kind bij de hand en neem het mee op weg 
Om hem vertrouwen te geven op zijn pad.
Behandel een ​​kind als een koning.
Neem een ​​kind in je armen
en voor de eerste keer
Droog je zijn tranen en vol  vreugde 
Neem je een ​​kind in je armen.

In het Frans klinkt het prachtig maar in de Nederlandse taal komt het gevoel van dit lied niet over.


Hieronder een paar foto's voor belangstellenden en vergeet niet het geluid ook aan te zetten

video


           à la prochaine,  Trijnie


vrijdag 5 oktober 2012

goed kauwen

Dit belangrijke(!) nieuws dat ik vanmorgen in de krant las kan ik niet ongemerkt voorbij laten gaan.


Ouderen die nog goed kunnen kauwen hebben minder kans op dementie.

Dit concluderen onderzoekers van het Zweedse Karolinska Institutet.
De onderzoekers onderzochten 557 mensen van 77 jaar of ouder op tandverlies, kauwvaardigheid en cognitieve functies. Ze stelden vast dat mensen die moeite hebben in hard voedsel te bijten, zoals bijvoorbeeld appels, een duidelijk hoger risico op dementie hebben. Een reden hiervoor kan zijn dat het verlies van tanden het kauwen bemoeilijkt, waardoor er minder bloed naar het hoofd en de hersenen stroomt.

Maar... is dit wel nieuws? Hebben wij dit toch al niet veel eerder gehoord? Jawel, om precies te zijn in 1977. Wereldkundig gemaakt door de Klisjeemannetjes, Koot en Bie. 
Dat is echter natuurlijk nooit in het Zweeds vertaald. Jammer voor die Zweden, en de rest van de wereld, ze hebben echt iets gemist!

Kees:Weet je wat belangrijk is als man zijnde? Heel belangrijk is verstandig ete. Drink jij veel?
Wim:Drinke? Nou, niet overdreven veel... ik bedoel... ik drink nooit meer dan ik eet, en alleen puur natuur, dus bier en jenever en anders niks...
Kees:En goed kauwe, dat is belangrijk, goed kauwe hè, dat je ete gelijkmatig in je bloed komp. Goed kauwe is je halve ete...
Wim:...en 's middags een paar glazen sherry natuurlek, maar dat drink ik voor de gezelligheid, dus dat telt niet...
Kees:...kijk, ete is geen kuns, dat kenne we allemaal wel, ete, maar verantwoord ete...
Wim:...maar om te zeggen dat ik drink, nee!

          à la prochaine,  Trijnie


donderdag 4 oktober 2012

1917

Door het bezoek aan Huis Doorn schoot mij te binnen dat er zich tussen de spullen van mijn moeder een foto bevond van mijn opa die in 1917, als 26 jarige jongeman,  gemobiliseerd was. Die foto was als ansichtkaart verstuurd en achterop staat iets geschreven in een heel priegelig handschrift. Ik had eigenlijk nooit zo de moeite genomen om echt te lezen wat er op stond.
Het vreemde is dat ik vroeger meen gehoord te hebben dat opa gelegerd was in Gilze-Rijen maar bij het vergroten van de kaart zag ik als verzendadres Kamp de Pan staan en dat was hier in De Bilt.
Toen ik de kaarten vergroot op de computer zag, ontdekte ik wat kleine dingen in de tekst die ik niet wist. Er waren twee (dezelfde) kaarten.
Een aan zijn ouders die hij aansprak met "waarde ouders" en waaruit bleek dat zijn oudste zoon bij de grootouders verbleef. Maar ik heb altijd gedacht dat mijn overgrootouders vroeg overleden waren en dat mijn opa bij zijn grootmoeder was opgegroeid. Hoe ik daarbij kom weet ik eigenlijk niet.
Zo zie je maar weer hoe gemakkelijk je denkt iets te weten of gehoord te hebben, terwijl het achteraf niet blijkt te kloppen.

De tweede was geadresseerd aan Mejuffrouw Kruithof, zijn vrouw waar hij toen al zes jaar mee getrouwd was, 4 kinderen bij had en de 5e op komst.

Dan snap ik ook waarom de oudste "Gerrit" bij zijn grootouders verbleef. Oma had haar handen vol aan een kind van 6, een van 5, een van 3, een van 2 jaar (mijn moeder) en dan drie maanden zwanger.
Ik weet niet hoe lang de mannen in de mobilisatietijd moesten dienen maar moeders stond er gedurende die tijd toch maar alleen voor.

Veel meer dan dat het slecht weer was had hij overigens niet melden. Maar daarin was hij niet uniek.

Zo kwam ik zoekend naar  kamp de Pan een verhaal tegen over dit legerkamp
en wat ik vooral hilarisch vind, was de mededeling die ene soldaat den B. deed op een kaart. Hier zijn geen eenden maar wel konijnen. 
Zou die man eendenkooiker geweest zijn dat hij de eenden miste?



Kamp ‘De Pan’ in de Biltse Duinen
Een ansichtkaart werd op 30 juli 1917 verstuurd naar de heer H. van den K. in Numansdorp. Afzender was H. den B. die als militair geen postzegel hoefde te plakken.
Links staat de belangwekkende mededeling: hier zijn geen eenden maar wel konijnen.’
Den B. was kennelijk kort van stof, want hij beperkte zich tot deze ene zin.

Het landschap van de Biltse Duinen met zandduinen, bos en hei was voor eenden weinig aantrekkelijk, terwijl konijnen er zich in hun element voelden. Begin juni 1916 werd
het leven van de konijnen echter ruw verstoord. Er werd een smalspoor over de duinen aangelegd en met dit spoor werden vrachten hout aangevoerd. Daarmee werd een hele rij barakken gebouwd waarin keukens, latrines, wasgelegenheden en een kantine werden ondergebracht. Vervolgens
werden honderden tenten opgezet. In twee weken tijd werd een groot militair oefenkamp
gebouwd.
De konijnen moesten hun domein tot het najaar delen met troepen infanteristen. Elke ochtend om zes uur werd de reveille geblazen. Een half uur later begon het ochtendappel en vervolgens het ontbijt.
Van half acht tot half drie was de eigenlijke  werkdag, bestemd voor exercities en andere oefeningen. Daarna had men een half uur de tijd voor de verzorging van de persoonlijke kleding en uitrusting, gevolgd door het middagappel.
Tussen drie en vier uur mocht men aardappels schillen, barakken schoonmaken enzovoort.
Van vier tot vijf uur was het tijd om te eten en daarna kreeg men verlof tot het avondappel om half elf.
De komst van de tentenkampen in Bilthoven was het gevolg van de Eerste Wereldoorlog.
In augustus 1914 werd de mobilisatie afgekondigd. Er werd ook hard gewerkt aan versterking van de fortengordel rond Utrecht, een belangrijke schakel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Twee groepen waren verantwoordelijk voor de verdediging van de stad: de groep Blauwkapel in het noordoosten en de groep Lunetten in het zuidoosten.
Voor oefeningen weken zij uit naar omliggende plaatsen. Twee van die oefenkampen lagen op Bilts grondgebied. Kamp ‘De Pan’ in de Biltse Duinen, een stuk ten zuidoosten van het huidige kampeerterrein, was bestemd voor infanteristen van de groep Lunetten. De manschappen van de groep Blauwkapel sloegen hun tenten op in het Heidepark, achter de villa’s aan de Rubenslaan. In oktober /november werden de tenten afgebroken, maar de barakken bleven staan voor het volgende seizoen. In juni van het volgende jaar werden de tenten weer opgebouwd en hoorde men
‘s morgens om zes uur weer de reveille blazen. Het einde van de oorlog betekende tevens het einde van de oefenkampen. In 1919 keerden de militairen niet meer terug en kregen de konijnen eindelijk weer hun welverdiende rust.

Als je de dagindeling in dit epistel leest lijken, naar mijn idee, de maaltijd-tijden een beetje eigenaardig. s'Morgens tussen 7 en 7.30 uur en 's avonds tussen 4 en 5 uur. Vooral 's nachts moeten die mannen wel last van rammelende magen gehad hebben.


          à la prochaine,  Trijnie


woensdag 3 oktober 2012

Huis Doorn

klik op de foto om meer over  eventuele
 sluiting te lezen
Wij wonen deze week precies 40 jaar in Zeist en we waren warempel nog nooit in Huis Doorn geweest. Het was typisch zo'n geval van ’ oh dat doen we nog een keer’  en vervolgens kwamen we er niet toe. Nu las ik laatst een bericht dat het museum misschien wel gesloten wordt naar aanleiding van de nieuwe bezuinigingsronde op cultuurgebied.

Het bleek dat we deze dag het huis alleen konden bezoeken tijdens een rondleiding. Wij gaan liever op eigen houtje maar om nu weer rechtsomkeer te maken terwijl we het koude herfstweer op de fiets getrotseerd hadden leek ons geen goed plan dus voorruit maar.



Het is wel duidelijk dat ’men’ in Nederland niet al teveel belang hecht aan cultuur of geschiedenis (tenslotte mag zelfs de bevrijding van 1945 maar één keer in de vijf jaar gevierd worden en dat kun je dan net zo goed beter meteen maar afschaffen). Om maar niet te spreken over de Eerste Wereldoorlog waarin Nederland neutraal bleef en er dus al helemaal nauwelijks over gesproken wordt. Dat werd ook wel een beetje duidelijk in de rondleiding die wij kregen in Huis Doorn. De leidster vroeg aan de groep (allemaal 60+ers) of we wel wisten waarom die Duitse ex-keizer Wilhelm II hier in Nederland zat. Nou zo dom waren wij  gelukkig allemaal nu ook weer niet maar ik voelde me wel een beetje infantiel bejegend (een klein minpuntje). 
Maar het is haar vergeven tenslotte komt zo iemand als vrijwilligster toch maar weer opdraven om voor de zoveelste keer hetzelfde verhaal enthousiast af te steken.
Het was verder zeer de moeite waard.
duiventil


porseleinkast


gastenverblijf


De foto van het huis heb ik gejat van internet want het staat op dit moment in de steigers. Van het interieur kan ik niets laten zien want ik mocht binnen geen foto's maken. Er zit dus niets anders op dan zelf te gaan kijken. Dan kunnen jullie ook meteen tekenen voor het behoud van het museum.

Als je op korte termijn geen tijd hebt voor een bezoek is er de mogelijkheid om via het internet te tekenen. Ga daarvoor naar de volgende site:


Rest mij nog te vertellen over de vergissing die ik vanmorgen maakte.
Bij de eerste kop koffie 's morgens lees ik altijd de koppen van het nieuws en daar lees ik  het volgende:
Brandje onder dakpannen van huis in Doorn
De brandweer is dinsdagmiddag uitgerukt naar een klein brandje onder de dakpannen van een huis in Doorn
Maar ik las niet een huis in Doorn nee, ik dacht dat er stond Huis Doorn.
Dus ik beschuldig Jaap er meteen van dat hij heeft staan roken en zijn peuk heeft weggegooid en daarmee een brandje veroorzaakt heeft.
Vergissen is menselijk.

          à la prochaine,  Trijnie

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...